ربات ها معمولا محدودیت های خود را می شناسند اما به این معنی نیست که آن ها را می پذیرند. این ربات از ابزارهایی برای توسعه ی قابلیت های خود استفاده می کند و با اشیای مجاور خود مسیرها و پل هایی را برای عبور خود می سازد. دیدن تلاش این ربات لذت بخش و درعین حال نگران کننده است.

پژوهشگرهای کرنل و دانشگاه پنسیلوانیا اخیرا موفق به ساخت رباتی شده اند که از اشیای اطراف خود برای انجام یک وظیفه ی خاص کمک می گیرد. از آنجا که بخش های مختلف این ربات از یکدیگر جدا می شوند و می توانند به صورت مستقل عمل کنند این ربات مثل مجموعه ای از چند ربات است؛ اما در اینجا بحث سر تعدد یا واحد بودن سیستم های ماژولار رباتیک نیست!

SMORES-EP رباتی است که پژوهشگرها یک مجموعه ی تعریف شده از اطلاعات را به آن داده اند. این ربات با دوربین کوچک خود به بررسی محیط می پردازد و بر همین اساس داده های مفیدی مثل غلتاندن یک شیء یا عبور از یک شکاف را دریافت می کند.

این ربات از روش تعامل با اشیای خاص و عملکرد آن ها هم آگاه است؛ برای مثال می تواند از آهنرباهای تعبیه شده ی خود برای باز کردن یک کشو یا از یک سطح شیب دار برای بالا رفتن از یک شیء تا یک ارتفاع مشخص استفاده کند.

یک سیستم برنامه ریزی نمایندگی کیوسرا سطح بالا قطعات ربات را بر اساس اطلاعات داده شده هدایت می کند البته لازم نیست هر بخش ربات این دانش را داشته باشد. برای مثال برنامه ریز ربات با دریافت دستور یافتن اشیای موجود در کشو می داند که برای انجام این کار باید کشو را باز کند؛ ربات آهنربایی باید از یک زاویه ی مشخص به کشو بچسبد تا بتواند آن را باز کند و اگر نیاز به یک شیء دیگر مثلا یک سطح شیب دار داشته باشد آن را هم کنترل می کند و در محل مناسب قرار می دهد. ویدئوی زیر آزمایش سیستم رباتی را نشان می دهد، در این آزمایش ربات باید یک وظیفه ی سطح بالا را با استفاده از قالب محدود اما پیچیده ای از اطلاعات انجام دهد.

در عملیات بعدی، ربات باید از شکاف بین دو میز عبور کند. خوشبختانه، اشیایی در اطراف آن وجود دارد که می تواند به عنوان پل از آن ها استفاده کند. ربات پس از بررسی صحنه پل را در محل موردنظر قرار می دهد و به سمت هدف حرکت می کند. این نمونه ها به نظر آماده می رسند اما این فقط به توانایی ربات وابسته نیست بلکه به دستور موردنظر برای ساخت یک پل خوب هم وابسته است. ایده ی اصلی ساخت این ربات، ساخت سیستم هایی است که ازنظر منطقی و بر اساس داده های جهان واقعی به موقعیت های واقعی نزدیک شوند و با اشیای واقعی مسئله را حل کنند. توانایی ساخت یک پل از ابتدا خوب است اما تا زمانی که ندانید پل را برای چه کاری می سازید، چه زمانی و چگونه باید آن را پیاده سازی کنید و کجا و چگونه باید آن را اجرا کنید، در حد یک مسئله و جست وجو باقی می ماند.

بسیاری از ربات های این چنین در درجه ی اول هیچ ایده ای از وظیفه ی خود ندارند، مگر این که از قبل به آن ها بگویید چه چیزی درون کشو قرار دارد؛ یعنی برای پیدا کردن شیء موردنظر شما باید از قبل آن را بشناسند. مطابق ویدئو، در بخشی از آزمایش ربات مشاهده می کند که محتویات کشو طبق برنامه ریزی های او مرتب نشده است (کتاب ها در کشوی اول قرار ندارند) بنابراین با توجه به نداشتن ذهنیت قبلی جست وجو را ادامه نمی دهد.

فرآیند حل مسئله ی ساده برای انسان بدیهی است اما ممکن است برای ربات این طور نباشد. حتی در این آزمایش هم، ربات چند مرتبه به دلایل مختلف و در تلاش برای رسیدن به اهداف خود شکست خورد. بااین حال فضایی برای پیشرفت وجود دارد.

براساس گزارش The Information، اپل نمایندگی زیراکس  در نظر دارد تا سرویس های اشتراکی خود را در یک قالب واحد در اختیار کاربران قرار دهد. در حال حاضر اپل یک سرویس اشتراکی دارد که همان اپل موزیک است؛ اما شنیده ها نشان از آن دارد که این شرکت در حوزه های دیگری نیز سرمایه گذاری کرده است که از جمله ی آن ها باید به توسعه ی یک سرویس اشتراک خبری و همچنین یک سرویس اشتراک تلویزیونی اشاره کرد.

اپل در ماه های گذشته امتیاز شماری از برنامه های تلویزیونی را خریداری کرده است؛ اما هنوز اطلاعات مشخصی در خصوص اینکه اپل چگونه می خواد این برنامه ها را در اختیار کاربران خود قرار دهد، در دسترس نیست. محتمل ترین گزینه ایجاد سرویس اشتراکی برای دسترسی به این محتوا است که کاربران را قادر می سازد تا با پرداخت حق اشتراکی مشخص، به برنامه های ارائه شده در اپلیکیشن تی وی اپل دسترسی داشته باشند.

همچنین باید به تصاحب Texture توسط اپل اشاره کرد. تکسچِر سرویسی است که کاربران می توانند با پرداخت حق اشتراک به دانلود و مطالعه ی انواع مجلات بپردازند. تکسچِر در این خصوص با مؤسسات خبری متعددی همکاری می کند که از جمله ی آن ها باید به نشریاتی نظیر تایم اشاره کرد.

هرچند دسترسی به اپلیکیشن و سرویس تکسچر همچنان امکان پذیر است؛ اما به نظر می رسد اپل درصدد اجرای سیاست های جامع تری با استفاده از این سرویس خبری است. گمانه ها نشان از آن دارد که اپل در نظر دارد تا به جای ایجاد سه سرویس اشتراکی مجزا، هر سه سرویس را با هم ترکیب کرده و آن را در قالب یک سرویس اشتراکی ارائه کند. به گزارش The Information، اپل هر سه سرویس اشتراک موسیقی، اخبار و تلویزیون خود را همچون آمازون پرایم در قالب یک سرویس واحد ارائه خواهد کرد.

اپل به دنبال راه های جدیدی برای درآمدزایی می گردد، این شرکت هر ساله شاهد کاهش هر چه بیشتر رشد فروش آیفون به عنوان اصلی ترین منبع درآمد خود است. براساس آخرین آمارهای ارائه شده رشد فروش آیفون های اپل به رقم ۰.۵ درصد در سال کاهش پیدا کرده است، از این رو کوپرتینونشین ها در پی افزایش درآمد خود از طریق سرویس ها هستند.

تعمیرات موبایل یکی از بزرگترین و نامدارترین فروشگاه های آنلاین ایالات متحده و سراسر جهان است که از طریق آنالیز داده های خرید مشتریان خود به خوبی از نیازها، سلایق و علایق کاربران و مشتریان آگاهی دارد و بی شک همین داده های آماری به آمازون کمک می کند تا فروش بهتر و موفق تری داشته باشد. 

بعد از موفقیت های پی در پی در حوزه ی فروش اینترنتی، آمازون با خرید یک میلیارد دلاری PillPack، وارد حوزه داروخانه آنلاین شد. بی شک با این قرارداد، آمازون به اطلاعات سلامت و بهداشت کاربران و مشتریان نیز دسترسی خواهد داشت. کما اینکه اواخر هفته ی گذشته، آمازون به منظور آشناتر شدن با داروخانه ی آنلاین PillPack، به نسخه های مشتریان دسترسی پیدا کرد. یک شرکت فناوری همچون آمازون، به قلمروی بسیار قانونمند حوزه ی سلامت و بهداشت وارد شده که در آن شخصی ترین اطلاعات مربوط به سلامت و بهداشت مشتریان در دسترس است. آمازون می تواند از این اطلاعات برای داده کاوی بیشتر و تحلیل آماری استفاده کند. 

آمازون در زمینه ی استفاده از داده های شخصی و تجزیه و تحلیل آن ها ید طولایی دارد و با همین رویکرد توانسته است در بازار پیش بینی کند که مردم بیشتر دستمال توالت خریداری می کنند یا دوست دارند به تماشای نمایشی کمدی بروند یا از الکسا در مورد دستورالعمل انجام کاری سوال بپرسند. رفتارشناسی مشتریان و کاربران، به آمازون کمک کرده است تا بتواند درآمدش را به ۱۷۸ میلیارد دلار در سال گذشته برساند؛ اما داده های مربوط به اطلاعات پزشکی بسیار حساس تر و پیچیده تر از اطلاعات مربوط به خرید لوازم منزل هستند.

جولی راث ، یکی از نمایندگان سازمان تنظیم مقررات بهداشت و درمان در اورلند پارک، معتقد است:

داده های مربوط به نسخه های دارویی، اطلاعاتی بسیار شخصی هستند. با کمک این اطلاعات می توانید متوجه شوید فردی مبتلا به سرطان یا بیماری های مقاربتی است. به همین دلیل باید نگران امنیت این اطلاعات و داده ها باشیم.

آمازون با تصاحب PillPack، دسترسی کاملی به تمامی نسخه های مشتریان این داروخانه ی آنلاین در ۴۹ ایالت امریکا دارد. همان طور که گفته شد آمازون توانست با قراردادی یک میلیارد دلاری از سد شرکت والمارت عبور کرده و داروخانه ی آنلاین PillPack را از آن خود کند. در حالی که سایر شرکت های فناوری همچون فیسبوک، و آلفابت، هولدینگ مادر گوگل، از قوانین و مقررات جدی و محکمی برای استفاده از داده های کاربران تبعیت می کنند، آمازون در فاز آشنایی با داروخانه ی آنلاین PillPack، به اطلاعات کاربران دسترسی پیدا کرد. اتحادیه ی اروپا و ایالت کالیفرنیا، به تازگی قوانین سختگیرانه تری برای جمع آوری داده های کاربران تصویب کرده اند و کاربران هم نسبت به آنچه در اختیار شرکت ها قرار می دهند داناتر و آگاه تر شده اند.

داروخانه ی آنلاین PillPack فرصت خوبی در اختیار آمازون قرار می دهد تا بتواند مشتریان داروخانه های محلی را نیز جذب کند و بازار خوبی برای خود شکل دهد؛ اما ظاهرا در همین ابتدای کار، آمازون با محدویت هایی در آنچه می خواهد به انجام برساند مواجه شده است و باید به حریم خصوصی بیماران احترام بگذارد. از سوی دیگر باید در نظر بگیریم که داروخانه ی آنلاین PillPack، عموما برای بیماران مبتلا به بیماری های مزمن، با بسته بندی های ویژه ای دارو ارسال می کند و این مشتریان تنها بخش کوچکی از مشتریان کلی بازار را تشکیل می دهند. داروخانه ی آنلاین PillPack حدود ده ها هزار مشتری دارد که به هیچ وجه با تعداد مشتریان چند صد میلیونی آمازون قابل مقایسه نیست.

بازار بهداشت و سلامت، قوانین و مقررات سخت گیرانه ای دارد. در حالی که بازاریاب ها به راحتی می توانند به اطلاعات مربوط به خرید داروهای بدون نسخه دسترسی داشته باشند؛ اما دولت فدرال، از طریق آیین نامه های مسئولیت و بیمه نامه های Insurance Portability یا قوانین مربوط به بیمه های سلامت HIPAA، کنترل شدیدی روی حفظ حریم خصوصی، اطلاعات و داده های پزشکی دارد. 

شرکت ها اجازه ندارند اطلاعات پزشکی بیماران را به سایر گروه های درگیر بازار، حتی تأمین کنندگان محصولات بهداشتی بفروشند یا در اختیار آن ها قرار دهند. آیین نامه ی مربوط به حفظ حریم خصوصی که توسط دولت فدرال تبیین شده است، تنها در صورتی به شرکت ها اجازه می دهد که برای محقق ساختن اهداف بازاریابی، اطلاعات بیماران را به اشتراک بگذارند که قبلا رضایت مشتریان را برای چنین کاری گرفته باشند. این رضایت نامه می تواند زمانی که بیمار در حال سفارش دارو یا دریافت آن است، از وی گرفته شود؛ اما بدون اجازه ی بیمار، هیچ شرکتی اجازه ی استفاده از اطلاعات او را ندارد. 

رایان استارک ، از نمایندگان حقوقی شرکت Page، معتقد است:

هیچ کس اطلاعیه های مربوط به حفظ حریم خصوصی را نمی خواند. آمازون به احتمال زیاد مجبور است حصارها و محدودیت های مربوط به داروخانه ی آنلاین PillPack را برای دستیابی به اهداف خود از میان بردارد. در عین حال آمازون مجبور است گام به گام مسیر کسب وکار و تجارت خود را طی کند تا مطمئن شود با استانداردهای حریم خصوصی تبیین شده از سوی دولت فدرال پیش می رود. دولت فدرال برای دسترسی به همه چیز را از جمله اینکه چه کسی به داده های بیماران دسترسی دارد تا اینکه رمز عبور چگونه رمزگذاری می شود، مورد توجه قرار می دهد.

سخنگوی آمازون نیز در راستای این مطالب اعلام کرده است که فعالیت های آمازون با قوانین HIPAA و همچنین سایر قوانین و مقررات حفظ حریم خصوصی همخوانی دارد. سایر شرکت های داروسازی از جمله CVS Health Corp و Walgreens Boots Alliance نیز مدت ها است از روش های معمولی مانند استفاده از کارت های عضویت برای جمع آوری داده های کاربران استفاده می کنند؛ به عنوان شرکت CVS به ازاء ۱۰ نسخه ی بیمار، رقمی حدود ۵۰ دلار جایزه ی خرید دارو برای مشتری در نظر می گیرند. برای اینکه مشتری بتواند از جایزه ی ۵۰ دلاری استفاده کند، حداقل باید ۱۰  بار نسخه ی خود را در آن مرکز بپیچد و در ضمن با وارد کردن اطلاعات کاربری به عضویت آن شرکت در بیاید. این اطلاعات با مجوز بیمار در اختیار شرکت های خرده فروشی قرار می گیرد. البته جزئیات اطلاعات کاربری بیمار به اشتراک گذاشته نمی شود. راث، یکی از نمایندگان تنظیم مقررات بهداشت و درمان معتقد است که آیین نامه ها و قوانین مربوط به حفظ حریم خصوصی دولت فدرال مانع دسترسی ناخواسته بازاریابان به اطلاعات پزشکی شهروندان می شود.

با توجه به جستجوهایی که توسط کاربران انجام می شود و بررسی عادت های مربوط به خرید مشتریان، آمازون می تواند برای فروش محصولات بهداشتی و سلامت برنامه ریزی دقیق تری داشته باشد. وقتی آمازون می داند کدام محصولات بیشتر مورد نیاز کاربران است یا در حین خرید کدام کالا، نیاز به خرید محصولات دیگری هم وجود دارد، خیلی خوب می تواند با نیازسنجی درست بازار، کالاهای مورد نیاز آنها را بفروشد. با توجه به ارسال سریع و امکانات دیگری که در اختیار مشتریان قرار می دهد، مشتریان هم استقبال خواهند کرد. در حالی که روی صندلی راحتی خود نشسته اند از الکسا آمازون کمک می گیرند و به سادگی خرید می کنند.

در حالی که  نمایندگی سامسونگ  تابستان امسال، سیستم رزرواسیون مبتنی بر هوش مصنوعی دوپلکس را برای گوگل اسیستنت می آزماید؛ اما به هیچ وجه علاقه ای ندارد که کاربران از این قابلیت غافل شوند؛ بنابراین غول دنیای فناوری، ویدیویی از کارکرد دوپلکس منتشر کرده است، در این ویدیو بر خلاف دموی نمایش داده شده در کنفرانس توسعه دهندگان Google I/O، برقراری یک تماس کامل به نمایش درمی آید. دستیار صوتی گوگل به کارکنان رستوران هشدار می دهد که یک انسان پشت خط نیست و همچنین مکالمه در حال ضبط شدن است.

این ویدیو نشان می دهد آغاز یک تماس دوپلکس به راحتی گفتن این جمله به دستیار صوتی است: «هی گوگل، یک میز دو نفره برای سه شنبه ساعت ۱۹ در رستوران لوس پولوس هرمانس رزرو کن.» دستیار صوتی دوپلکس اجازه می گیرد که در صورت نبودن جا در این ساعت، امکان رزرو را بین ساعات ۱۹ تا ۲۰ با فواصل ۱۵ دقیقه ای چک کند. زمانی که رزرو انجام شد، یک اعلان همراه با اعلام خبر ارسال می شود.

تصاحب گیتهاب توسط نمایندگی ریکو باعث ناخشنودی بسیاری از کاربران متن باز گیتهاب شد؛ بهطوری که حدود ۱۰۰ هزار نفر از کاربران آن بهدلیل همین نارضایتی به گیتلب، سرویس رقیب گیتهاب مهاجرت کردند. اکنون گیتلب در حال جابجایی مخازن کُد خود از سرویس رایانش ابری نمایندگی ریکو  به پلتفرم ابری گوگل (GCP) است.

اندرو نیودیگیت ، مدیر پروژهی مهاجرت گیتلب به گوگل، توضیح میدهد که هدف شرکت متبوع از این برنامه، بهمنظور بهبود عملکرد و اتکاپذیری آن است. مهاجرت گیتلب به پلتفرم ابری گوگل، بهطور مشخص بهدلیل اعتقاد آن به ابزار متن باز Kubeetes گوگل است. گیتلب باور دارد که «Kubeetes قابلیت اطمینان بیشتری در پروژههای وسیع» ایجاد میکند. اشتیاق گیتلب به Kubeetes بهدلیل متن باز بودن، مسلما GCP را به انتخاب طبیعی این شرکت تبدیل کرده است. گذشته از این، Kubeetes اختراع گوگل است و نمایندگی ریکو  (Google Kubeetes Engine) قویترین و کاملترین پشتیبانی را دارد.

بعد از اینکه مهاجرت از آژور به سرویس ابری گوگل انجام شد، گیتلب با انتقال ناوگان کاری خود به سیستم Kubeetes با استفاده از سیستم مدیریت و ارکستراسیون GKE، پایداری و مقیاسپذیری وبسایت GitLab.com را بهبود خواهد داد، این فرآیند از چارتهای Cloud Native گیتلب نیز سود خواهد برد که هماکنون با GitLab 11.0 در وضعیت بتا بهسر میبرند.

نمایندگی ریکو برای تحقق این هدف، گیتلب از محصول خود تحت عنوان Geo استفاده میکند. Geo به کاربران اجازهی ساخت نمونهی آینهای کامل و Read-Only را از منابع خودشان میدهد. این نمونهها میتوانند برای شبیهسازی و آزمایش پروژهها و همینطور مهاجرت پروژههای گیتلب بهکار روند. گیتلب تصمیم به مهاجرت را بهخاطر فاصلهگرفتن از مایکروسافت اتخاذ نکرده است؛ بلکه پیش از تصاحب گیتهاب توسط مایکروسافت روی این پروژه کار میکرد.

نیودیگیت بسیار پیش از نهاییسازی قرارداد مایکروسافت و گیتهاب چنین نوشت:

ما سایت Geo دومی تحت عنوان gprd.gitlab.com برای گیتلب روی پلتفرم ابری گوگل راهاندازی کردهایم که از یک کپی پشتیبان بهروز از ۲۰۰ ترابایت اطلاعات گیتلب و ۲ ترابایت اطلاعات وابسته در PostgreSQL نگهداری میکند. در ابتدا بهطور موازی پروژهی دیگری را نیز با نام Git LFS برای بارگذاری فایلها به راه انداختیم که البته این پروژه به مخازن ذخیرهی ابری گوگل انتقال یافته است.

بهدلایل منطقی، گیتلب ایستگاه مخزن ابری us-East1 پلتفرم ابری گوگل را در کارولینای جنوبی استفاده میکند. در حالی که مرکز دادهی آژور US East 2 در ویرجینیا قرار دارد. یک فاصلهی ۸۰۰ کیلومتری یا به تعبیر سرعت نوری، ۳ میلیثانیهای میان این دو مرکز وجود دارد که باعث ایجاد ۳۰ میلی ثانیه زمان پینگ بین دو ایستگاه میشود. نیودیگیت ادامه میدهد:

بهخاطر حجم بسیار بالای دادهای که باید بین آژور و GCP همگام شود، ابتدا نگران تاخیر و ریسکی بودیم که در این فاصلهی زیاد برای انتقال Geo پیش میآمد. پس از آزمایش اولیه، پی بردیم که تاخیر شبکه و پهنای باند تنگنایی برای انتقال داده محسوب نمیشود.

همزمان با مهاجرت گیتلب به پایگاه ذخیره ابری گوگل CGS، گوگل نیز اجرای ذخیرهسازی فایلها و اطلاعات را مدیریت کرده، این میزان برابر با ۲۰۰ ترابایت داده است. گیتلب تاکنون این فایلها را روی سرورهای NFS خود با سیستم Network File System ذخیره میکرد. NFS از تکنولوژی (SPOF (Single Point of Failure بهره میبرد که در مقیاسهای بزرگ کار را سخت میکند. با مهاجرت به CGS، گیتلب از قابلیتهای چند ناحیهای بودن و افزونگی ایجاد شده میان آنها بهره خواهد برد که به نوبهی خود دسترسی به گیت لب را بهبود میبخشد و SPOF را از بین میبرد.

پروژهی Gitaly، سرویس Git RPC گیتلب، بخشی از همین خلاقیت است. تلاش این پروژه برای حذف SPOF پیشنیاز مهاجرت به Kubeetes گوگل است. طبق گفتهی نیودیگیت اولویت اساسی گیتلب اطمینان از محافظت تمامی دادههای کاربران این شرکت است. او میگوید:

ما زمانی از خودمان رضایت کامل داریم و مطمئنیم که تمام وظایف اصلی و مهم خود را انجام دادهایم که هیچ ریسکی بابت از دست رفتن دادههای کاربران وجود نداشته باشد و محیط جدید ما روی پلتفرم ابری گوگل برای حجم زیاد کار آماده باشد.